Daniel Salgado
a cidade xusta
I
o jazz non serve para os restaurantes: en cada fío musical agóchase a policía secreta: desembalar a vida moderna como obxectivo político inmediato: hai celofán entre nós e as cousas:
II
os muros da cadea afectan aos ocos da lingua: nada dá igual: “o home, coas súas pequenas e rosadas dedas, / cos seus dedos milagreiros / non é un templo / senón un pendello, / digo en voz alta”[1]: as arquitecturas traballan para o inimigo: quen deseñou o campo de batalla?:
III
pero o asedio funciona: a estratexia do cisne pertence á ideoloxía dominante e unicamente cabe a decapitación: a vantaxe da animalidade ou a corrosión das formas: infectar:
IV
contra as engrenaxes do monopolio: contra a asunción da normalidade: contra o espectáculo dos dedos cortados: contra os enxeños da luz artificial: contra o besbello da organización: contra quen educa aos educadores:
V
a experiencia dicta resistencia ás recuperacións: nunca integrarse: preferencia pola humidade das marxes, pola crueza dos antagonismos: o acougo das galerías subterráneas:
VI
o territorio practicábel é de sombras: existe unha retórica de auroras e porén non está operativa: fica o desprezo:
as artes da toupeira.
