A diario encontramos múltiples exemplos de violéncia. Violéncia laboral, violéncia de xénero, violéncia no ensino, violéncia virtual…. O ser humano ocidental convive en coordenadas de violéncia e, desde pequeno, aprende a diferenciar qué tipo de violéncia é máis tolerável, cal é a que se pode empregar, cal a que se pode desafiar e cal non. A violéncia exercida ou desencadeada polo sistema adquire a condición de necesária e colateral ao exercício da democrácia na mente do individuo estándar ocidental. Como unha luva cerebral que actúa como dique de contención de ideas transformadoras, esa percepción colectiva do límite que non se debe cruzar é a principal garantía de estabilidade do sistema imperante. Ás veces, ao lembrarmos o noso paso polas aulas da escola ou do liceu, pensamos o inxénuos que eramos ao non transgredir abertamente esta ou aquela norma, e non reparamos que o noso presente está tamén cheo de preceptos absurdos que nos obrigan a asumir condutas estúpidas. É como se rodeasemos constantemente paredes de vidro no noso deambular, sen tropezar con elas, porque sabemos case instintivamente que están aí e que hai que evita-las. E hai quen vive tentando romper esas barreiras, hai xente que leva décadas estampandose coa barreira social maioritária que non percibe a existéncia desas outras barreiras ou que relativiza ou lle resta importancia a sua existencia: iso é o que pretende o sistema, volver ao indivíduo cara o seu interior, dividir o potencial transformador do axente colectivo e persistir, lograr a permanéncia através da sedación, o engano ou a sedución e neutralización de vanguardas por medio da cesión de cotas de poder.
Na nosa terra padecemos esa situación da mesma forma que no resto da Europa. Mais, tamén, vivimos baixo a opresión dunha alteralidade que non duvida en desencadear a violéncia máis extrema para manter coesionado o redil. E convivimos con unha realidade social e económica na que se advirten sinistros inframundos que suspeitamos, colectivamente, que teñen o seu nexo co mundo do poder real.
Uxío Caamanho e Giana Rodrigues cruzaron ese veo absurdo que garante a seguridade sistémica e persoal e desafiaron o poder imperante. É xusto dicir que hai xente que non está dacordo con este ou aquel procedimento. Mais esa para nós non é a cuestión. A trascendéncia, a releváncia do caso, reside no exemplo de transgresión e na proporción con que reacciona o sistema desencadeando o seu operativo de represión, demonización, aillamento e contención social. Vulnerando abertamente os seus próprios princípios reitores, neste caso, os que inspiran unha parte significativa da política penitenciária.
A Plataforma Que volten a casa pretende aglutinar o esforzo colectivo e poñer-lle voz á xente que considera inxusta a situación que atravesan Uxío Caamanho, Xiana Rodrígues e os seus entornos familiares e de amizades. Que volten a casa é un berro, un desexo, baseados nun direito que muitas persoas deciden reivindicar solidáriamente. O que tes nas mans é un exemplo.
Plataforma Cidadá Que volten a Casa!
Galiza, 25 de Xullo de 2007
